Ô Tolosa, ô mon país !
GAUJORS DE LA TAULA (Joies de la table).
A dich de cercar de bada (à force de chercher en vain), aviam lo ventre darrièr l’esquina.
– Ara, val melhor far parlar lo provèrbi : « Qual a dent, a talent » nos pensèrem. Anèrem a pè, cap a la carrièra « Bertrand de Born », trobador plan conegut del sègle tretzen (òm vesià qu’èram dins la ciutat del Gai-Saber). Enric i coneissià una abitarèla (auberge) pas tròp cara e bona : « Al capon fin », ont èra marcat : « Óm parla occitan ». Dintrèrem. Un musquet agradiu nos gratilhèt las nasicas. « Adiusiatz a totes » ! diguèrem, e nos tirèrem los cubricaps e los mantèls. Lo coarro (le patron), mostachut, grasset e emborrelit, erà cohat (coiffé) d’una tòca blanca. Tanlèu, s’entrevèt de nòstras pantas.(aussitôt, il s’enquit de nos désirs)
– Volètz una bona taula ? vos conselhi aquesta, per doàs personas, prèp de la finestra
– Òc ! va plan : portatz-nos la carta, sens vos comandar.
– Ambe plaser ! Vaquí-la.
E cadun de causir platats que preniá pas cada jorn
– Tè ! per començar, prendrai una salada gascona : que i a tròces de peirièr (gésier), talhons (tranches) de magret fumat, lescas de fetge d’auca (portions de foie d’oie), ensalada fresca e nosilhons (cerneaux de noix), tot aquò abarrejat (mélangé) amb òli e vinagre.
– E tu, Jacmet, que vòls manjar ? Despacha-te de causir, rebalaire (lambin), al luòc de gaitar aqueles anants defora !
– Prendrai una dotzena de cagaròls (escargots) amb de burre e de jolverd (persil). Nos caldrà beure quicòm end’empassar (avaler) tot aquò !
– Tu, beurràs aiga (toi, tu boiras de l’eau), benlèu la mitat d’un veire de vin. Que nos cal pas bandar !
– Eu ! Mèstre ! fai-nos gustar de vin tapat !
Lo patron torna, destapa un pinton (debouche un demi-litre), ne voja una lagrema a cadun.
– Es plan cande (clair), ço ditz Enric, mai me sembla que troba a tap (goût de bouchon) !
– Segon mon pauc de conneissença, tròbi tan ben que sap a tap ! i disi …
– Los braces m’en tomban (les bras m’en tombent) ! Le vos vau (je vais vous le) cambiar ! cridèt lo cap (le chef).
E aqueste còp nos portèt de vin deliciós
– Aquò rai, se servira del autre per cosinar un cibièr ! se trufèt (ironisa) Enric. Las dintradas just acabadas (les entrées à peine terminées), le mestre tornèt, nos cambièt las sietas en disent :
– e ara, que vos porterai ?
– Tè, balhatz-me una cuèissa de lèbre (cuisse de lièvre) en civet, ambe patanas (pomme de terre) cuèitas a la vapor
– E ieú, una trocha al blau (tuite au bleu)
A la fin del repais, èran plan confles, fins al punt que nos poguèrem pas acabar la « moleta. Norvègiana » flambuscada a l’Armagnac. Eran tant sadols (rassasiés) que paguèrem sense véder la soma. A la salida, nos botèrem a cantar « LA TOLOSAINA », vielha poësia lengadociana (represa e adaptada per Claudi Nougaro en 1967).
Repic
Ô mon país, ô Tolosa, ô Tolosa !
Qu’aimi tas flors, ton cèl, ton solelh d’or !
Al prèp de tu, l’anma (âme) se sent urósa
E tot aicí, e tot aicí, nos regaudís le cór ;
Ô mon país ô mon país Tolosa, Tolosa !
Qu’aimi tas flors, ton cèl, ton solelh d’or !
Coblet 1
Que ièu soi fièr de tas academias
Dels monuments qu’ornon nòstra ciutat !
De ton renom e de tas poësias
E de ton cant dempuèi longtemps citat.
Aimi tanben nòstra lenga gascona
Que tant nos dona, que tant nos dona de gaietat !
Los Tolosans que se passejavan sul trepador (trottoir) n’en cresián pas lors aurelhas.
Jacme GAUZY « Devinhola a las Cabanetas ». Ed Lacour Nimes 2004
Gaujors de la taula
Ô Tolosa, ô mon país !
GAUJORS DE LA TAULA (Joies de la table).
A dich de cercar de bada (à force de chercher en vain), aviam lo ventre darrièr l’esquina.
– Ara, val melhor far parlar lo provèrbi : « Qual a dent, a talent » nos pensèrem. Anèrem a pè, cap a la carrièra « Bertrand de Born », trobador plan conegut del sègle tretzen (òm vesià qu’èram dins la ciutat del Gai-Saber). Enric i coneissià una abitarèla (auberge) pas tròp cara e bona : « Al capon fin », ont èra marcat : « Óm parla occitan ». Dintrèrem. Un musquet agradiu nos gratilhèt las nasicas. « Adiusiatz a totes » ! diguèrem, e nos tirèrem los cubricaps e los mantèls. Lo coarro (le patron), mostachut, grasset e emborrelit, erà cohat (coiffé) d’una tòca blanca. Tanlèu, s’entrevèt de nòstras pantas.(aussitôt, il s’enquit de nos désirs)
– Volètz una bona taula ? vos conselhi aquesta, per doàs personas, prèp de la finestra
– Òc ! va plan : portatz-nos la carta, sens vos comandar.
– Ambe plaser ! Vaquí-la.
E cadun de causir platats que preniá pas cada jorn
– Tè ! per començar, prendrai una salada gascona : que i a tròces de peirièr (gésier), talhons (tranches) de magret fumat, lescas de fetge d’auca (portions de foie d’oie), ensalada fresca e nosilhons (cerneaux de noix), tot aquò abarrejat (mélangé) amb òli e vinagre.
– E tu, Jacmet, que vòls manjar ? Despacha-te de causir, rebalaire (lambin), al luòc de gaitar aqueles anants defora !
– Prendrai una dotzena de cagaròls (escargots) amb de burre e de jolverd (persil). Nos caldrà beure quicòm end’empassar (avaler) tot aquò !
– Tu, beurràs aiga (toi, tu boiras de l’eau), benlèu la mitat d’un veire de vin. Que nos cal pas bandar !
– Eu ! Mèstre ! fai-nos gustar de vin tapat !
Lo patron torna, destapa un pinton (debouche un demi-litre), ne voja una lagrema a cadun.
– Es plan cande (clair), ço ditz Enric, mai me sembla que troba a tap (goût de bouchon) !
– Segon mon pauc de conneissença, tròbi tan ben que sap a tap ! i disi …
– Los braces m’en tomban (les bras m’en tombent) ! Le vos vau (je vais vous le) cambiar ! cridèt lo cap (le chef).
E aqueste còp nos portèt de vin deliciós
– Aquò rai, se servira del autre per cosinar un cibièr ! se trufèt (ironisa) Enric. Las dintradas just acabadas (les entrées à peine terminées), le mestre tornèt, nos cambièt las sietas en disent :
– e ara, que vos porterai ?
– Tè, balhatz-me una cuèissa de lèbre (cuisse de lièvre) en civet, ambe patanas (pomme de terre) cuèitas a la vapor
– E ieú, una trocha al blau (tuite au bleu)
A la fin del repais, èran plan confles, fins al punt que nos poguèrem pas acabar la « moleta. Norvègiana » flambuscada a l’Armagnac. Eran tant sadols (rassasiés) que paguèrem sense véder la soma. A la salida, nos botèrem a cantar « LA TOLOSAINA », vielha poësia lengadociana (represa e adaptada per Claudi Nougaro en 1967).
Repic
Ô mon país, ô Tolosa, ô Tolosa !
Qu’aimi tas flors, ton cèl, ton solelh d’or !
Al prèp de tu, l’anma (âme) se sent urósa
E tot aicí, e tot aicí, nos regaudís le cór ;
Ô mon país ô mon país Tolosa, Tolosa !
Qu’aimi tas flors, ton cèl, ton solelh d’or !
Coblet 1
Que ièu soi fièr de tas academias
Dels monuments qu’ornon nòstra ciutat !
De ton renom e de tas poësias
E de ton cant dempuèi longtemps citat.
Aimi tanben nòstra lenga gascona
Que tant nos dona, que tant nos dona de gaietat !
Los Tolosans que se passejavan sul trepador (trottoir) n’en cresián pas lors aurelhas.
Jacme GAUZY « Devinhola a las Cabanetas ». Ed Lacour Nimes 2004
– Cada annada despuish 2004, a l’iniciativa deu pòle Lenga & societat deu Congrès, las hèstas de Baiona que s’avian dab lo Prosei, tèxte en occitan gascon declamat per ua personalitat de Gasconha. Augan, qu’ei lo Sèrgi Javaloyès, lo quite autor deu Prosei, qui avó l’aunor d’obrir las festivitats en léger l’imne a la vila e aus sons hestaires.
Dins mens de 2 setmanas, l’
serà present a Sebazac (12) per l’
Aquí lo demai de la prog 
?
