O RASTÈL
Enfants, se jamai quitatz lo país
Per anar a París
A Roma, o Pekin ! qué que vos advenga*,
Onoratz, totjorn nòstra vièlha lenga.
Nòstre franc patoès
Que, vos ‘n sovenètz,
Sol l’avèm après sus ginolhs, pecaire !
De nòstra mameta e de nòstra maire.
Ni’a que cependant lo tròban grossièr,
E parlan francés sens i saupre* gaire.
Rasclan del gosièr.
Toniquet foguèt atal l’autra annada,
Èra demorat un an a l’armada.
Quand tornèt, per Maia**! èra caporal !
Redde, l’èr venceire**, nimai cap de gal !
Arriba : « Bonjorn ! diguèt a sa maire,
Que l’espèra pas, suspresa un moment,
Li fa dos potons per tot compliment,
E, pensant qu’a set, s’acorsa a la cava …
Lo paire èra al Prat-Redon que fenava
Lo gojat li va, lo vei rastelar :
« Coument noummez-bous cette bique-là
Que bous en biquez ? Qu’es aquel lengatge ?
As donc emblidat ton ancian parlatge,
Toènon ? – Ze crois bien ! Dins le réziment
Nous ne délations que le francimand ! »
Un autre rastèl pel prat se pausava.
Toènon que l’orguelh saique* aborlhava*,
I montèt dessús sens i far atencion.
Li trobèt Io nom sens estar un bèl brièu.
L’otís calcigat* fa la coalèveta**
E flau ! li te va pel nas amb la coèta !
« Diable ton rastèl ! qu’un pic m’a sacat* !
Jamai son pas estat melhor confirmat »
Crida en bon patoès nòstre questionaire.
« Lo provèrbi o ditz, li respond son paire :
Del roèrgue siás, parla roergàs !
O portas escrich, ara, al cap del nas ! »
Libre : « Lou Moriage » de Peyroutou et Morgorido (1924)
*Lexic : Advienne – savoir – sans doute – aveuglait – piétiné – donné
**Dins lo tèxt original : Permouoïo ! (Maia, Déesse romaine de la fertilité et du printemps) ; bencur (frc – vainqueur) ; collebeto (bascule)
