Ô Tolosa, ô mon país !
GAUJORS DE LA TAULA (Joies de la table).
A dich de cercar de bada (à force de chercher en vain), aviam lo ventre darrièr l’esquina.
– Ara, val melhor far parlar lo provèrbi : « Qual a dent, a talent » nos pensèrem. Anèrem a pè, cap a la carrièra « Bertrand de Born », trobador plan conegut del sègle tretzen (òm vesià qu’èram dins la ciutat del Gai-Saber). Enric i coneissià una abitarèla (auberge) pas tròp cara e bona : « Al capon fin », ont èra marcat : « Óm parla occitan ». Dintrèrem. Un musquet agradiu nos gratilhèt las nasicas. « Adiusiatz a totes » ! diguèrem, e nos tirèrem los cubricaps e los mantèls. Lo coarro (le patron), mostachut, grasset e emborrelit, erà cohat (coiffé) d’una tòca blanca. Tanlèu, s’entrevèt de nòstras pantas.(aussitôt, il s’enquit de nos désirs)
– Volètz una bona taula ? vos conselhi aquesta, per doàs personas, prèp de la finestra
– Òc ! va plan : portatz-nos la carta, sens vos comandar.
– Ambe plaser ! Vaquí-la.
E cadun de causir platats que preniá pas cada jorn
– Tè ! per començar, prendrai una salada gascona : que i a tròces de peirièr (gésier), talhons (tranches) de magret fumat, lescas de fetge d’auca (portions de foie d’oie), ensalada fresca e nosilhons (cerneaux de noix), tot aquò abarrejat (mélangé) amb òli e vinagre.
– E tu, Jacmet, que vòls manjar ? Despacha-te de causir, rebalaire (lambin), al luòc de gaitar aqueles anants defora !
– Prendrai una dotzena de cagaròls (escargots) amb de burre e de jolverd (persil). Nos caldrà beure quicòm end’empassar (avaler) tot aquò !
– Tu, beurràs aiga (toi, tu boiras de l’eau), benlèu la mitat d’un veire de vin. Que nos cal pas bandar !
– Eu ! Mèstre ! fai-nos gustar de vin tapat !
Lo patron torna, destapa un pinton (debouche un demi-litre), ne voja una lagrema a cadun.
– Es plan cande (clair), ço ditz Enric, mai me sembla que troba a tap (goût de bouchon) !
– Segon mon pauc de conneissença, tròbi tan ben que sap a tap ! i disi …
– Los braces m’en tomban (les bras m’en tombent) ! Le vos vau (je vais vous le) cambiar ! cridèt lo cap (le chef).
E aqueste còp nos portèt de vin deliciós
– Aquò rai, se servira del autre per cosinar un cibièr ! se trufèt (ironisa) Enric. Las dintradas just acabadas (les entrées à peine terminées), le mestre tornèt, nos cambièt las sietas en disent :
– e ara, que vos porterai ?
– Tè, balhatz-me una cuèissa de lèbre (cuisse de lièvre) en civet, ambe patanas (pomme de terre) cuèitas a la vapor
– E ieú, una trocha al blau (tuite au bleu)
A la fin del repais, èran plan confles, fins al punt que nos poguèrem pas acabar la « moleta. Norvègiana » flambuscada a l’Armagnac. Eran tant sadols (rassasiés) que paguèrem sense véder la soma. A la salida, nos botèrem a cantar « LA TOLOSAINA », vielha poësia lengadociana (represa e adaptada per Claudi Nougaro en 1967).
Repic
Ô mon país, ô Tolosa, ô Tolosa !
Qu’aimi tas flors, ton cèl, ton solelh d’or !
Al prèp de tu, l’anma (âme) se sent urósa
E tot aicí, e tot aicí, nos regaudís le cór ;
Ô mon país ô mon país Tolosa, Tolosa !
Qu’aimi tas flors, ton cèl, ton solelh d’or !
Coblet 1
Que ièu soi fièr de tas academias
Dels monuments qu’ornon nòstra ciutat !
De ton renom e de tas poësias
E de ton cant dempuèi longtemps citat.
Aimi tanben nòstra lenga gascona
Que tant nos dona, que tant nos dona de gaietat !
Los Tolosans que se passejavan sul trepador (trottoir) n’en cresián pas lors aurelhas.
Jacme GAUZY « Devinhola a las Cabanetas ». Ed Lacour Nimes 2004
Gaujors de la taula
Ô Tolosa, ô mon país !
GAUJORS DE LA TAULA (Joies de la table).
A dich de cercar de bada (à force de chercher en vain), aviam lo ventre darrièr l’esquina.
– Ara, val melhor far parlar lo provèrbi : « Qual a dent, a talent » nos pensèrem. Anèrem a pè, cap a la carrièra « Bertrand de Born », trobador plan conegut del sègle tretzen (òm vesià qu’èram dins la ciutat del Gai-Saber). Enric i coneissià una abitarèla (auberge) pas tròp cara e bona : « Al capon fin », ont èra marcat : « Óm parla occitan ». Dintrèrem. Un musquet agradiu nos gratilhèt las nasicas. « Adiusiatz a totes » ! diguèrem, e nos tirèrem los cubricaps e los mantèls. Lo coarro (le patron), mostachut, grasset e emborrelit, erà cohat (coiffé) d’una tòca blanca. Tanlèu, s’entrevèt de nòstras pantas.(aussitôt, il s’enquit de nos désirs)
– Volètz una bona taula ? vos conselhi aquesta, per doàs personas, prèp de la finestra
– Òc ! va plan : portatz-nos la carta, sens vos comandar.
– Ambe plaser ! Vaquí-la.
E cadun de causir platats que preniá pas cada jorn
– Tè ! per començar, prendrai una salada gascona : que i a tròces de peirièr (gésier), talhons (tranches) de magret fumat, lescas de fetge d’auca (portions de foie d’oie), ensalada fresca e nosilhons (cerneaux de noix), tot aquò abarrejat (mélangé) amb òli e vinagre.
– E tu, Jacmet, que vòls manjar ? Despacha-te de causir, rebalaire (lambin), al luòc de gaitar aqueles anants defora !
– Prendrai una dotzena de cagaròls (escargots) amb de burre e de jolverd (persil). Nos caldrà beure quicòm end’empassar (avaler) tot aquò !
– Tu, beurràs aiga (toi, tu boiras de l’eau), benlèu la mitat d’un veire de vin. Que nos cal pas bandar !
– Eu ! Mèstre ! fai-nos gustar de vin tapat !
Lo patron torna, destapa un pinton (debouche un demi-litre), ne voja una lagrema a cadun.
– Es plan cande (clair), ço ditz Enric, mai me sembla que troba a tap (goût de bouchon) !
– Segon mon pauc de conneissença, tròbi tan ben que sap a tap ! i disi …
– Los braces m’en tomban (les bras m’en tombent) ! Le vos vau (je vais vous le) cambiar ! cridèt lo cap (le chef).
E aqueste còp nos portèt de vin deliciós
– Aquò rai, se servira del autre per cosinar un cibièr ! se trufèt (ironisa) Enric. Las dintradas just acabadas (les entrées à peine terminées), le mestre tornèt, nos cambièt las sietas en disent :
– e ara, que vos porterai ?
– Tè, balhatz-me una cuèissa de lèbre (cuisse de lièvre) en civet, ambe patanas (pomme de terre) cuèitas a la vapor
– E ieú, una trocha al blau (tuite au bleu)
A la fin del repais, èran plan confles, fins al punt que nos poguèrem pas acabar la « moleta. Norvègiana » flambuscada a l’Armagnac. Eran tant sadols (rassasiés) que paguèrem sense véder la soma. A la salida, nos botèrem a cantar « LA TOLOSAINA », vielha poësia lengadociana (represa e adaptada per Claudi Nougaro en 1967).
Repic
Ô mon país, ô Tolosa, ô Tolosa !
Qu’aimi tas flors, ton cèl, ton solelh d’or !
Al prèp de tu, l’anma (âme) se sent urósa
E tot aicí, e tot aicí, nos regaudís le cór ;
Ô mon país ô mon país Tolosa, Tolosa !
Qu’aimi tas flors, ton cèl, ton solelh d’or !
Coblet 1
Que ièu soi fièr de tas academias
Dels monuments qu’ornon nòstra ciutat !
De ton renom e de tas poësias
E de ton cant dempuèi longtemps citat.
Aimi tanben nòstra lenga gascona
Que tant nos dona, que tant nos dona de gaietat !
Los Tolosans que se passejavan sul trepador (trottoir) n’en cresián pas lors aurelhas.
Jacme GAUZY « Devinhola a las Cabanetas ». Ed Lacour Nimes 2004
08:01 (il y a 14 heures)
Interview en occitan à retrouver également ce soir sur les ondes de 
