L’istorian occitan critica lo tractament que France Inter faguèt al classament de l’UNÈSCO e estima que la novèla denominacion escafa l’istòria occitana d’aqueles monumentsFerriòl Macip
Diluns, 3 d’agost de 2026. 03:00h FacebookTwitterComentaris 4
NE PAS ABANDONNER / RESTER DANS LA DÉTERMINATION / SIGNEZ CETTE PÉTITION https://c.org/rKbMxvHPV9
Tèxte legit
L’istorian occitan Jòrdi Labouysse, fondador d’Infòc Occitània, a publicat una letra dobèrta en responsa a l’emission Le Téléphone sonne de France Inter, difusada lo 28 de julhet e consagrada al classament per l’UNÈSCO de dos ensembles patrimonials franceses: las plajas del desbarcament aliat de 1944 e los diches fins ara «castèls catars», inscriches oficialament jol nom de «Fortalesas reialas capecianas de Lengadòc».
Segon Labouysse, lo subjècte foguèt tractat fòrça rapidament dins l’emission e la paraula foguèt balhada a un sol istorian favorable a aquela apelacion. L’autor de la letra dobèrta considèra que la novèla denominacion correspond a una lectura centrada sul poder reial francés e que negligís lo contèxt istoric occitan d’aquelas fortalesas.
Labouysse ramenta que los castèls foguèron bastits per la feudalitat occitana, fòrça abans la Crosada, e que plusors foguèron edificats tre lo sègle XI. Soslinha tanben que, malgrat que foguèsson pas bastits pels catars, aqueles luòcs foguèron ligats a l’istòria dels Bons Òmes e de las Bonas Femnas e venguèron de simbòls del periòde.
L’istorian reconeis que fòrça fortalesas foguèron rebastidas après la conquista capeciana, especialament jos Loís IX, mas estima que limitar lor identitat a aquel periòde equival a escafar lor origina e lo contèxt de la conquista del Comtat de Tolosa. Segon el, aquelas fortalesas participèron tanben al contraròtle militar de Lengadòc e a la defensa de la frontièra amb Aragon e Catalonha.
Dins sa letra, Labouysse qualifica aquel cambiament de nom de «negacion de l’istòria dels monuments» e i vei una manca de reconeissença de las persecucions patidas per las populacions occitanas als sègles XIII e XIV. Fa referéncia, especialament, a las mesuras presas contra las comunautats josievas jos Loís IX e al ròtle de son armada dins lo sètge de Montsegur. Remembra tanben que l’evesque de Pàmias demandèt perdon en 2016, al pè de Montsegur, per las violéncias comesas pendent la Crosada.
Per acabar, Labouysse considèra que l’UNÈSCO auriá pogut reténer una denominacion coma la de «Fortalesas occitanas de Lengadòc», que, segon el, rendriá melhor compte de l’istòria complèxa d’aqueles monuments. Critica enfin çò que presenta coma una tendéncia d’una partida del mond universitari francés a privilegiar una lectura estatala de l’istòria al detriment de la dimension occitana.
