Lou rinard e lou croupatas, d’Antòni Bigot, versioun en escrituro mistralenco
Es pas pèr me vanta, siéi pas qu’un vièi coudoun
Ai pas jamai rascla mi pèd dins uno escolo
Mai i ai passa davant e trobe que n’i a proun
Car de n’en saupre trop fai vira la boussolo
Pamens, sens trop cerca n’en vese, sacrebiéu !
Qu’en estén pus savant soun mai ase que iéu
Enfin quoi ! Couneissès nostre cougnat Cadocho ?
– Un Roumpu que tèn pas sa lengo dins sa pocho ! –
En ço dóu perruquié nous countè davant ièr
Quicon que vole, iéu, vous counta. Pas pus fièr
Dirai tout unimen ço qu’ai entendu dire
Save pas s’o creirès o s’o prendrès pèr rire
Qu’o creseguès o noun ; acò ié fai pas mai :
Per iéu, o crese pas – mai Cadet dis qu’es vrai
O tèn d’un pichot de l’Escolo Mutualo
Qu’o-z-avié trouba ’scri dins sa sirabello
Dins lou bos dis Espèci un Croupatas, amount
Sus la branco d’un euse èro d’escambarloun ;
A soun bè tenié un flo de fourmo… e lou sarravo
– Aro, ount avié pres l’argènt pèr l’acheta ?
Vous o poudriéi pas dire e nous regardo pas ;
Ço que i a de soulide es que lou tourtihavo…
Vejeici qu’un Rinard un fin estransihur
Paure, maigre, grela coumo un garçoun taiur
Souto l’aubre, eici-sen, passavo, repassavo ;
Sentié lou flo de fourmo e foutrau ! se lipavo
Carculavo un mouièn pèr que la fourmo, riu !
