Lou rinard e lou croupatas

Lou rinard e lou croupatas, d’Antòni Bigot, versioun en escrituro mistralenco

Es pas pèr me vanta, siéi pas qu’un vièi coudoun

Ai pas jamai rascla mi pèd dins uno escolo

Mai i ai passa davant e trobe que n’i a proun

Car de n’en saupre trop fai vira la boussolo

Pamens, sens trop cerca n’en vese, sacrebiéu !

Qu’en estén pus savant soun mai ase que iéu

Enfin quoi ! Couneissès nostre cougnat Cadocho ?

– Un Roumpu que tèn pas sa lengo dins sa pocho ! –

En ço dóu perruquié nous countè davant ièr

Quicon que vole, iéu, vous counta. Pas pus fièr

Dirai tout unimen ço qu’ai entendu dire

Save pas s’o creirès o s’o prendrès pèr rire

Qu’o creseguès o noun ; acò ié fai pas mai :

Per iéu, o crese pas – mai Cadet dis qu’es vrai

O tèn d’un pichot de l’Escolo Mutualo

Qu’o-z-avié trouba ’scri dins sa sirabello

Dins lou bos dis Espèci un Croupatas, amount

Sus la branco d’un euse èro d’escambarloun ;

A soun bè tenié un flo de fourmo… e lou sarravo

– Aro, ount avié pres l’argènt pèr l’acheta ?

Vous o poudriéi pas dire e nous regardo pas ;

Ço que i a de soulide es que lou tourtihavo…

Vejeici qu’un Rinard un fin estransihur

Paure, maigre, grela coumo un garçoun taiur

Souto l’aubre, eici-sen, passavo, repassavo ;

Sentié lou flo de fourmo e foutrau ! se lipavo

Carculavo un mouièn pèr que la fourmo, riu !