Enfants, se jamai quitatz lo país

Per anar a París

A Roma, o Pekin ! qué que vos advenga*,

Onoratz, totjorn nòstra vièlha lenga.

Nòstre franc patoès

Que, vos ‘n sovenètz,

Sol l’avèm après sus ginolhs, pecaire !

De nòstra mameta e de nòstra maire.

Ni’a que cependant lo tròban grossièr,

E parlan francés sens i saupre* gaire.

Rasclan del gosièr.

Toniquet foguèt atal l’autra annada,

Èra demorat un an a l’armada.

Quand tornèt, per Maia**! èra caporal !

Redde, l’èr venceire**, nimai cap de gal !

Arriba : « Bonjorn ! diguèt a sa maire,

Que l’espèra pas, suspresa un moment,

Li fa dos potons per tot compliment,

E, pensant qu’a set, s’acorsa a la cava …

Lo paire èra al Prat-Redon que fenava

Lo gojat li va, lo vei rastelar :

« Coument noummez-bous cette bique-là

Que bous en biquez ? Qu’es aquel lengatge ?

As donc emblidat ton ancian parlatge,

Toènon ? – Ze crois bien ! Dins le réziment

Nous ne délations que le francimand ! »

Un autre rastèl pel prat se pausava.

Toènon que l’orguelh saique* aborlhava*,

I montèt dessús sens i far atencion.

Li trobèt Io nom sens estar un bèl brièu.

L’otís calcigat* fa la coalèveta**

E flau ! li te va pel nas amb la coèta !

« Diable ton rastèl ! qu’un pic m’a sacat* !

Jamai son pas estat melhor confirmat »

Crida en bon patoès nòstre questionaire.

« Lo provèrbi o ditz, li respond son paire :

Del roèrgue siás, parla roergàs !

O portas escrich, ara, al cap del nas ! »

 Libre : « Lou Moriage » de Peyroutou et Morgorido (1924)

 *Lexic : Advienne – savoir – sans doute – aveuglait – piétiné – donné

**Dins lo tèxt original : Permouoïo ! (Maia, Déesse romaine de la fertilité et du printemps) ; bencur (frc – vainqueur) ; collebeto (bascule)