QU’ES AQUÒ l’OCCITAN ?

Èra lo patoès de nòstres grands (Los papetas e las mametas), la lenga dels vinhairons de la plana, dels pescadors de la còsta, dels pastres de la montanha, dels minaires de Carmaux, d’Alès, de Graissessac. Èra la lenga de Frederic Mistral (Prèmi Nobel de literatura en 1904). La lenga de Joana Barthes (dicha Clar de Luna), de Francés Dezeuze (dich l’escotaire) e de tant d’autres.

Es una lenga bèla e rica que cal parlar per la faire viure.

ÇÒ QU’ES PAS l’OCCITAN

Es pas una lenga estrangièra, es pas una lenga rivala de la lenga francesa, es pas una lenga que met en dangièr l’unitat del país (quitament per las autres lengas regionalas), es pas una lenga vertadièrament ensenhada. Es pas una lenga inutila : nos pòt enriquir culturalament, nos faire viatjar dins lo temps e l’espaci, nos afortir (affirmer) dins nòstra persona d’òme, de femna d’Occitania.

Pels escolans, lo bilingüisme francés/occitan facilitarà l’aprentissatge de totas las lengas.

TOT AQUÒ ES QUICÒM

Los papetas e las mametas son partits e los d’uèi parlan pas l’occitan, parlan lo « franglés » sus internet. Es obligatòri, es modern.

L’avenidor de la lenga d’Òc passa per l’ensenhament a l’escòla primària, quala que siá la matèria : lo cant, la literatura, linformatica, tot es possible.

Gardem la lenga occitana. Que cadun faga çò que pensa bon per la gardar.

Lo que vòl, pòt !

(L’escòla dau parage de Montpelhièr)