(in Memòri e raconte)
Pèr reveni à Sant-Michèu, avian, ai dit, un óumournié que ié disien moussu Taloun : capelanot avignounen rablot e bóusaru, em’un carage acoulouri coume uno coucourdo de gus. L’archevesque d’Avignoun i’ avié leva la counfèsso, pèr-ço-qu’aussavo trop lou couide, e nous l’avien manda pèr se n’en desbarrassa.
A la Fèsto-de-Diéu, vous trouvarés qu’un dijòu nous avien mena à Bourboun (un endré de la vesinanço) pèr ana à la proucessioun, li plus grand coume encensaire, li pichot pèr jito-flour. E à M. Taloun, bèn imprudentamen, i’avien fa lis ounour dóu pàli.
Au moumen que lis ome, que li femo, que li chato desplegavon si tiero dins li carriero tapissado emé de linçòu blanc, au moumen que li counfrarié fasien dins lou soulèu flouteja si bandiero, que li fiho emblancado emé si voues de vierge cantavon si cantico, que davans lou Sant Sacramen, pious e reculi, nous-autre encensavian e trasian nòsti flour, veici que tout d’un cop uno rumour s’aubauro, e que vesèn, bèu Diéu ! lou paure moussu Taloun que, trantaiant coume uno sounaio, emé lou sant-soulèu i man, la capo d’or sus lis esquino, aïe ! tenié touto la carriero.
En dinant à la curo, avié, parèis, begu o belèu i’avien fa béure un pau mai que ço que fau d’aquéu galant Ferigoulet que tant lèu picavo à la tèsto ; e lou paure marrit, rouge de sa vergougno autant que de soun vin, poudié plus se teni dre. Dous cler cen dalmatico, que ié fasien diacre e sous-diacre, lèu l’agantèron souto lou bras ; la proucessioun rintrè ; e’m’acò Moussu Taloun, uno fes davans l’autar, se boutè à canta : oremus, oremus, oremus, e n’en pousquè pas mai dire. L’enmnèron entre dous, dins la sacrestìo.
Mai vous poudès pensa l’escande !
Bèn vai pamens que se passè, acò, dins uno paròqui ounte la santo vinasso, coume au tèms de Bacchus, a counserva soun rite. Près de Bourboun, vers la mountagno, i’a ’no vièio capello que ié dison Sant-Marcelin. E lou proumié dóu mes de jun, lis ome de Bourboun ié van proucesiounalamen en pourtant tóuti à la man uno boutiho de vin. Lou femelan i’es pas amés, per-ço-que nòsti femo, segoun la tradicioun roumano, a passa tèms, bevien que d’aigo ; se ié disié de-longo, emai se ié dis encaro, que l’aigo fai veni poulit.
L’abat Taloun mancavo pas de nous mena tóuti lis an à la proucessioun di fiolo. Un cop dins la capello, lou curat de Bourboun se viravo vers lou pople e ié venié : « Mi fraire, destapas vòsti fiolo, e que touto barbo cale : vau faire la benedicioun. » E’m’acò, en capo roujo, cantavo soulennamen li paraulo vougudo pèr benesi lou vin ; aguènt di amen, tóuti nous signavian e tiravian uno goulado.
Pour lire la suite et voir la traduction en français, merci de cliquer sur le lien
http://lapetitequivoulaitlesmontagnes.centerblog.net/526-
Pecadou à Boulbon, penitènt à Gravesoun, pèr Frederi Mistral
(in Memòri e raconte)
Pèr reveni à Sant-Michèu, avian, ai dit, un óumournié que ié disien moussu Taloun : capelanot avignounen rablot e bóusaru, em’un carage acoulouri coume uno coucourdo de gus. L’archevesque d’Avignoun i’ avié leva la counfèsso, pèr-ço-qu’aussavo trop lou couide, e nous l’avien manda pèr se n’en desbarrassa.
A la Fèsto-de-Diéu, vous trouvarés qu’un dijòu nous avien mena à Bourboun (un endré de la vesinanço) pèr ana à la proucessioun, li plus grand coume encensaire, li pichot pèr jito-flour. E à M. Taloun, bèn imprudentamen, i’avien fa lis ounour dóu pàli.
Au moumen que lis ome, que li femo, que li chato desplegavon si tiero dins li carriero tapissado emé de linçòu blanc, au moumen que li counfrarié fasien dins lou soulèu flouteja si bandiero, que li fiho emblancado emé si voues de vierge cantavon si cantico, que davans lou Sant Sacramen, pious e reculi, nous-autre encensavian e trasian nòsti flour, veici que tout d’un cop uno rumour s’aubauro, e que vesèn, bèu Diéu ! lou paure moussu Taloun que, trantaiant coume uno sounaio, emé lou sant-soulèu i man, la capo d’or sus lis esquino, aïe ! tenié touto la carriero.
En dinant à la curo, avié, parèis, begu o belèu i’avien fa béure un pau mai que ço que fau d’aquéu galant Ferigoulet que tant lèu picavo à la tèsto ; e lou paure marrit, rouge de sa vergougno autant que de soun vin, poudié plus se teni dre. Dous cler cen dalmatico, que ié fasien diacre e sous-diacre, lèu l’agantèron souto lou bras ; la proucessioun rintrè ; e’m’acò Moussu Taloun, uno fes davans l’autar, se boutè à canta : oremus, oremus, oremus, e n’en pousquè pas mai dire. L’enmnèron entre dous, dins la sacrestìo.
Mai vous poudès pensa l’escande !
Bèn vai pamens que se passè, acò, dins uno paròqui ounte la santo vinasso, coume au tèms de Bacchus, a counserva soun rite. Près de Bourboun, vers la mountagno, i’a ’no vièio capello que ié dison Sant-Marcelin. E lou proumié dóu mes de jun, lis ome de Bourboun ié van proucesiounalamen en pourtant tóuti à la man uno boutiho de vin. Lou femelan i’es pas amés, per-ço-que nòsti femo, segoun la tradicioun roumano, a passa tèms, bevien que d’aigo ; se ié disié de-longo, emai se ié dis encaro, que l’aigo fai veni poulit.
L’abat Taloun mancavo pas de nous mena tóuti lis an à la proucessioun di fiolo. Un cop dins la capello, lou curat de Bourboun se viravo vers lou pople e ié venié : « Mi fraire, destapas vòsti fiolo, e que touto barbo cale : vau faire la benedicioun. » E’m’acò, en capo roujo, cantavo soulennamen li paraulo vougudo pèr benesi lou vin ; aguènt di amen, tóuti nous signavian e tiravian uno goulado.
