L’ostal dels reires barrat 

« Un dels moments tristes de nòstra vida es quora la pòrta de l’ostal de nòstres pepins se barra per totjorn. Un còp aquela pòrta barrada, i aurà pas mai d’aprèp-miègjorn urós amb los oncles, cosins, nebots, parents, fraires e sòrres. Vos rementatz ? Ges besonh d’anar al restaurant lo dimenge. La taula èra plan longa e mesa dins la mai granda pèça. Ara, l’ostal es barrat e demòra pas que la posca (poussière). Un panèl a vendre. Degun vòl pas d’aquel ostal. Es vièlh. A besonh d’èsser renovat. Aquò còsta tròp car. Quant val l’ostal ? L’ostal dels pepins a pas cap de valor. E atal las annadas passan… I a pas mai de presents a desbalar, de moletas (omelette) a manjar, de legums a netejar. Nos retrobam adultas sens comprene quand avèm cessat d’èsser de mainatges. Segur, per nòstres pepins, serem totjorn pichons e sens defensa. Totjorn. Mos pepins preparavan totjorn de cafè. Lo vin. Los bonbons. Puèi tot s’acaba. I a pas mai de cançons. Se fabrica pas mai de pastas. Menina farà pas jamai fregir las crostilhetas e las poirai pas mai sortir del forn. E la liquor de laurièr. Voliái totjorn empilar de fusta amb papet, mercé de m’aver aprés. E mercé per las leiçons de vida. E sul jardinatge. Ara, quand passi, agachi aquel ostal ai totjorn de costuma de m’arrestar. De còps sonar la campana. E ausir la menina cridar. Desolat menina. Sonarai pas mai. Quand i repensarai, coma ara, cantarai una cançon. Lo temps a passat. Lo preferit ostal dels pepins. Un tan grand amor