D’ISTÒRIAS D’OCCITÀNIA

LO FELIBRITGE (3)

Los felibres èran conscients que la lenga occitana èra en una situacion problematica. Malgrat que a las comarcas ruralas e a las vilas pichonas gaireben totes parlavan la pròpria lenga, l’occitan retrocedissián a las grandas vilas del territòri. Lo sistèma educatiu universal promoviá l’utilizacion del francés.

Los “capoliers” èran los principals representants del movement. Malgrat que lo Felibritge aviá la sedença centrala a Ais de Provença, s’organizava en “mantenenços”, unas divisions regionalas basadas en las diferéncias dialectalas de la lenga occitana. Foguèron creadas d’escòlas per tota la geografia occitana amb la tòca de promòure la lenga e la literatura. Las reünions dels felibres recebián lo nom de “Taulejadas”, una combinacion de gastronomia e de literatura.

Malgrat que publiquèron de desparièras revistas, l’organ d’expression del movement foguèt la publicacion “Lou Felibrige”. Aquela granda literatura occitana dels felibres demostrèt tanben la granda diversitat de la lenga.

L’AASOC TOTJORN AMB LA SAPIÉNCIA !!!

L’AASOC TOTJORN AMB L’OCCITAN !!!